به هنگام انجام معالجات دندانپزشکی، صدای مته ها، بوهای گوناگون، فکر کردن به سوزنی که قرار است به داخل گونه فرو رود، بی حس شدن لب و گونه برای مدت طولانی و … همه و همه ممکن است موجب ایجاد ترس و اضطراب در شما شود. اما شما تنها نیستید! افراد زیادی همین مشکل را دارند و به همین علت از رفتن نزد دندانپزشک و معاینه دندان هایشان پرهیز می کنند.

حتی اگر فرد مضطربی هم نباشید، احتمال دارد که از رفتن نزد دندانپزشک تا حدی نگران باشید. در اینجا چند توصیه برای غلبه بر این ترس و نگرانی پیشنهاد می شود:

۱-اگر امکان دارد، ساعت و روز مناسبی را برای کار دندانپزشکی خود در نظر بگیرید که چندان تحت عجله یا فشار نباشید.(برای مثال صبح ها یا روز های پنج شنبه)

۲-بهتر است نگرانی خود را با دندانپزشک تان در میان بگذارید. او می تواند تا حدی اضطراب شما را کم کند: توضیح مراحل کار، تجویز داروهای ضد اضطراب پیش از شروع کار و یا استفاده از گوشی و پخش موسیقی در حین کار که باعث می شود کمتر صدای دریل را بشنوید، می تواند کمک مناسبی برای شما باشد.

۳-تا حد امکان لباس های راحت و گشاد در حین کار استفاده کنید.

۴-گاهی حضور یک نفر از اعضای خانواده یا یک دوست می تواند کمک کننده باشد.

۵-سعی کنید شب پیش از مراجعه به دندانپزشکی خواب خوب و راحتی داشته باشید.

۶-خوردن غذای سبک با پروتئین بالا اثر آرام کننده ای بر شما خواهد داشت.

۷-پیش از کار از خوردن نوشیدنی های حاوی کافئین بپرهیزید.

فراموش نکنید اضطراب باعث می شود دشوارتر بی حس شوید.

دیاستم یا همان فاصله های بین دندانی که در برخی افراد مشاهده می شود دارای علل گوناگونی است. مهمترین علت درمان این حالت، تامین زیبایی است. البته گاهی ممکن است مشکل تکلم هم وجود داشته باشد. ابتدا باید علت ایجاد دیاستم مشخص شود که به طور معمول شامل یکی از موارد زیر است: بزرگی فک و کوچکی دندان ها، فقدان یک یا چند دندان، وجود زبان بزرگ و قوی و وجود فرنوم (بند پشت لب بالا) قوی و بزرگ در ناحیه بین دندان های پیشین بالا.

برای درمان دیاستم ها ابتدا باید علت آن مشخص شود و تا حد امکان برطرف شود، زیرا با توجه به علت، طرح درمان هم متفاوت است. برای مثال چنانچه فاصله ها به علت وجود فرنوم باشد، باید ابتدا فرنوم برداشته و جراحی شود و سپس فاصله ها بسته شود وگرنه فاصله ها دوباره ایجاد می شوند.

به طور معمول از روش های زیر برای بستن دیاستم ها استفاده می شود: ارتودنسی (گاهی همراه با جراحی)، ایمپلنت، پروتز های ثابت، لامینیت (پوسته) چینی و کامپوزیت (مواد همرنگ دندان) مستقیم و غیر مستقیم. انتخاب هر کدام از این روش ها ارتباط مستقیم با علت دیاستم دارد. برای مثال اگر علت دیاستم از دست رفتن یک یا چند دندان و جابه جایی بقیه دندان ها و یا فقدان مادرزادی یک دندان باشد، باید ابتدا به وسیله درمان ارتودنسی دندان ها به هم نزدیک شوند و سپس فاصله به وجود آمده به وسیله جایگزین کردن دندان مورد نظر اصلاح شود. مساله مهم دیگر اندازه دیاستم هاست. در صورت بزرگ بودن دیاستم ها نمی توان از روش ترمیم استفاده کرد زیرا حاصل کار دندان های بزرگ و بدشکلی خواهد بود. عامل دیگر برای انتخاب روش درمان، شیوه جفت شدن دندان هاست که باید به طور دقیق ارزیابی شود.

هنگامی که پس از مطالعات اولیه تصمیم به ترمیم دندان ها گرفته شد، از راه های متعددی می توان این درمان را انجام داد. روش های معمول عبارتند از: لامینیت چینی و استفاده از کامپوزیت مستقیم و غیر مستقیم. استفاده از لامینیت چینی چنانچه بیمار به طور مناسب انتخاب شده باشد، از لحاظ زیبایی نتایج مطلوبی خواهد داشت. از مزایای این روش، تامین عالی زیبایی و ثبات رنگ است. از معایب این روش تراش خوردن دندان ها (۱/۵ تا ۲ میلیمتر از لبه برنده دندان و ۰/۵ میلیمتر از سطح خارجی دندان) و صرف وقت و هزینه بیشتری است. در روش دوم یعنی ترمیم کامپوزیتی، دندان ها به طور مستقیم یا غیر مستقیم به وسیله کامپوزیت ترمیم شده و فاصله ها بسته می شوند. در روش غیر مستقیم به علت این که ترمیم ها در لابراتوار ساخته می شوند، ممکن است از لحاظ شکل، ترمیم های زیباتری حاصل شود. این روش نیز معایبی دارد که طولانی تر شدن زمان درمان و همچنین هزینه بالاتر از آن جمله است.

این هم یک نوع میز و صندلی، که جای صندلی در میز قرار داده شده! فکر کنم منظور سازنده آن استفاده بهینه از فضای ساختمان می باشد.

با استفاده از این میز شما همزمان می توانید آن را به صندلی تبدیل کنید، سازنده خلاق این میز ۲ منظوره با قرار دادن اهرمی در آن باعث شده که میز براحتی به صندلی تبدیل شود، اگر به عکس دوم با دقت نگاه کنید متوجه می شوید که طراح حتی به فکر نمای ظاهری صندلی هم بوده و با برش های خطی در کف صفحه میز آن را با کف صندلی مچ کرده است.

شب کریسمس بود و هوا سرد و برفی، پسرک فقیری در حالیکه پاهای برهنه ‌اش را روی برف جا به جا می‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف پیاده‌ رو کمتر آزارش بدهد، صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد.

در نگاهش چیزی موج می ‌زد، انگاری که با نگاهش، نداشته‌هاش رو از خدا طلب می‌کرد، انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد.

خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه، چند دقیقه بعد، در حالیکه یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد.

آقا پسر!

پسرک برگشت و به سمت خانم رفت، چشمانش برق می زد وقتی آن خانم کفش ‌ها را به ‌او داد، پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید:

شما خدا هستید؟
نه پسرم، من تنها یکی از بندگان خدا هستم!
آهان، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید…